Elleboogfractuur

De elleboog is het gewricht dat het bot van de bovenarm verbindt met die van de onderarm, dat wil zeggen de humerus met de ellepijp en het spaakbeen. Afhankelijk van het bot dat breekt, wordt gesproken van een distale humerusfractuur, een radiuskopfractuur of een olecranonfractuur.

Het is meestal het gevolg van een val met uitgestrekte arm, hoewel het ook kan gebeuren door een directe klap met een voorwerp of hard oppervlak.

De meest voorkomende symptomen zijn pijn, zwelling en functionele beperking van de elleboog. Bij distale humerusfracturen kan de arteria brachialis beschadigd raken en kan er gewrichtsbloeding optreden; ook de zenuw kan beschadigd raken, wat problemen veroorzaakt met de mobiliteit en gevoeligheid van pols en hand. Wanneer het olecranon breekt, kan de nervus ulnaris beschadigd raken en tintelingen veroorzaken in de pink en het buitenste deel van de ringvinger.

De diagnose is klinisch, aangezien de voorgeschiedenis van het trauma samenvalt met het plotselinge optreden van de symptomen. Deze wordt bevestigd door röntgenfoto's van de ledemaat.

De initiële behandeling moet bestaan uit pijnbestrijding met pijnstillers en het zo snel mogelijk terugplaatsen van de fragmenten. De behandeling varieert afhankelijk van het gebroken bot en het type breuk.
Een distale humerusfractuur vereist meestal een operatie om de botten uit te lijnen. Het is belangrijk om vaatletsel en/of zenuwletsel uit te sluiten. De operatie is over het algemeen een open operatie met interne fixatie van de gebroken botfragmenten.
Bij een olecranonfractuur is het meestal mogelijk om de fragmenten met manuele handelingen terug te plaatsen, en wordt een lange achterste armspalk aangebracht. Wanneer manuele repositie niet mogelijk is omdat de fragmenten talrijk zijn of ver van elkaar verwijderd zijn, zal een chirurgische reparatie nodig zijn.
Een radiuskopfractuur kan over het algemeen worden behandeld met een spalk, maar soms is een operatie onvermijdelijk. De arm wordt in een hoek van 90 graden ten opzichte van de onderarm geplaatst en ondersteund door een mitella. Zodra de pijn het toelaat, worden door de arts voorgeschreven oefeningen gestart om de stijfheid door immobilisatie te verminderen en de mate van mobiliteit na herstel van het gebroken gebied te vergroten.
Als de breuk gepaard gaat met een wond, dat wil zeggen als het een open breuk is, moet een antibioticum worden toegediend om infectie van het gebroken gebied te voorkomen.