Κάταγμα αγκώνα

Ο αγκώνας είναι η άρθρωση που ενώνει το οστό του βραχίονα με αυτά του αντιβραχίου, δηλαδή το βραχιόνιο με την ωλένη και την κερκίδα. Ανάλογα με το οστό που κατάγεται, ονομάζεται κάταγμα άπω βραχιονίου, κάταγμα κεφαλής κερκίδας ή κάταγμα ωλεκράνου.

Συνήθως είναι αποτέλεσμα πτώσης με τεντωμένο χέρι, αν και μπορεί επίσης να συμβεί από άμεσο χτύπημα με αντικείμενο ή σκληρή επιφάνεια.

Τα πιο συχνά συμπτώματα είναι ο πόνος, το οίδημα και η λειτουργική ανικανότητα του αγκώνα. Στα κατάγματα του άπω βραχιονίου μπορεί να τραυματιστεί η βραχιόνιος αρτηρία και να εμφανιστεί ενδαρθρική αιμορραγία· μπορεί επίσης να τραυματιστεί το νεύρο προκαλώντας προβλήματα κινητικότητας και αισθητικότητας του καρπού και του χεριού. Όταν κατάγεται το ωλεκράνο μπορεί να τραυματιστεί το ωλένιο νεύρο και να προκαλέσει μυρμήγκιασμα στο μικρό δάχτυλο και στο εξωτερικό τμήμα του παράμεσου.

Η διάγνωση είναι κλινική, καθώς το ιστορικό τραυματισμού συμπίπτει με την ξαφνική εμφάνιση των συμπτωμάτων. Θα επιβεβαιωθεί με ακτινογραφίες του άκρου.

Η αρχική θεραπεία πρέπει να είναι ο έλεγχος του πόνου με αναλγητικά και η επανατοποθέτηση των θραυσμάτων το συντομότερο δυνατό. Ανάλογα με το οστό που κατάγεται και τον τύπο του κατάγματος, η θεραπεία θα διαφέρει.
Το κάταγμα του άπω βραχιονίου συνήθως απαιτεί χειρουργική επέμβαση για την ευθυγράμμιση των οστών. Είναι σημαντικό να αποκλειστεί αγγειακή και/ή νευρική βλάβη. Η χειρουργική επέμβαση είναι συνήθως ανοιχτή χειρουργική επέμβαση με εσωτερική σταθεροποίηση των κατεαγμένων οστικών θραυσμάτων.
Στο κάταγμα του ωλεκράνου συνήθως είναι δυνατή η επανατοποθέτηση των θραυσμάτων με χειρωνακτικούς χειρισμούς και τοποθετείται ένας μακρύς οπίσθιος νάρθηκας βραχίονα. Όταν η χειρωνακτική ανάταξη δεν είναι δυνατή επειδή τα θραύσματα είναι πολυάριθμα ή πολύ απομακρυσμένα μεταξύ τους, θα χρειαστεί χειρουργική επιδιόρθωση.
Το κάταγμα της κεφαλής της κερκίδας γενικά μπορεί να αντιμετωπιστεί με νάρθηκα, αλλά μερικές φορές η χειρουργική επέμβαση είναι αναπόφευκτη. Ο βραχίονας θα παραμείνει τοποθετημένος σε γωνία 90 μοιρών με το αντιβράχιο και θα υποστηρίζεται από επίδεσμο ανάρτησης. Μόλις το επιτρέψει ο πόνος, ξεκινούν ασκήσεις καθορισμένες από τον γιατρό για τη μείωση της δυσκαμψίας λόγω ακινητοποίησης και την αύξηση του βαθμού κινητικότητας που προκύπτει μετά την αποκατάσταση της κατεαγμένης περιοχής.
Εάν το κάταγμα συνοδεύεται από τραύμα, δηλαδή είναι ανοιχτό κάταγμα, θα είναι απαραίτητο να χορηγηθεί αντιβιοτικό για την αποφυγή μόλυνσης της κατεαγμένης περιοχής.